کلمه

کلمه

این همه کلمه در کوله­پشتی­ام

نگرانم می­کند

کلمه

که لگد می­زند

به تن تنبل  من و

فشار می­آورد

به پل گیشا

و ترافیک غروبِ پل

که ندارد تابِ

کلمه-

های من

زیر این

ندارد تاب

پل

و ویران می­شود

روی آسفالت چمران

و کلمه

کلمه­ها

پخش و پرتاب

روی زمین

به کوچه ،پس­خیابان­های شهر

متواری،

بی نامی از شاعر

که تنها

در جستجوی "تو"

است

ت

با دو نقطه سیاه

نزدیک گارد­ریلِ چمران

روی زمین افتاده

و "واو"

می­رود

سلیطه وار،

شیوع می­شود

و

پیچ می­دهد

به هر کوچه و خیابان

و وصل می­کند

کوچه­های بلاتکلیف را به خیابان

خیابان­ها را به اتوبان

و اتوبان­های افسرده را به هیچِ

با شاعر مانده­اند اما

پل گیشا و دو نقطه سیاه

                                                 17/12/1386

من

تو

و یک بعد از ظهر پاییزی

تیر می­کشد معده ­ام

و پیچ می­خورد

ذهنم

با کلمه­ای

از همسرم

به لای گردبادی

که از زخم اثنا حشر می­آید

تیر می­کشد

همچون یک متفق

که با تنفر هفت­تیر می­کشد

به سمت فرمانده کسلر

نمی­دانم آخرین چیزی که خورده­ام

از چه جنسی بود

کوکتل پنیری

تراولینگ کوبریکی

چای زنجفیلی  علی عشقی

یا

از جنس ناب روده بزهای فیروزه­ای

که در آسمان

تبدیل

به فرشته می­شوند

معده­ام قادر به مقابله نیست

لطفاً

به من

الکل ندهید

سُس ندهید

خاطرات مسکالینی ندهید

فیلمی که "ناتالی وود" داشته باشد

ندهید

محسن نامجو را کنار باب دیلن

نگذارید

و کلاً

ادویه را از من حذف کنید.

                                                           28/7/1386

تازه بدون در نظر گرفتن دوران دوستی و نامزدی نويسنده پس از ۲۰سال فهميد همسرش عاشق‌اش نبوده.يعنی به خودش ياد داده که نويسنده را دوست داشته باشد و از ابتدا و به تعبير نويسنده، حيوانی دوست‌اش نداشته.شايد فکر کرده چون نويسنده انسان بزرگی است پس بايد دوست‌اش داشته باشد يا شايد در بهترين حالت ممکن تصورش اين بوده که انسان خوبی است پس می‌توان عاشق‌اش بود.نويسنده ياد دورانی افتاد که روزی سه بار پيش از غذا عاشق می‌شد و هفته‌ای يکبار شکست عشقی می‌خورد.نويسنده به اين فکر کرد که آيا اين بحران به وجود آمده بعد از ۲۰سال به اندازه‌ی اين اهميت دارد که راوی‌اش وقتی دانای کل است محدود باشد يا نا محدود.بعد نويسنده مُرد.همسر‌اش گريه می‌کرد برای ۲۰ سال عاشقی.گريه می‌کرد برای ۲۰ سال معاشقه‌های شبانه و اصلاّ يادش نيافتاد که چگونه عاشق شده.

                            مرداد ۱۳۸۲

دولت آبادی تو کافه ثالث بوده موسیقی نامجو هم داشته پخش می­شده یه هو قاطی می­کنه که این صدای ناهنجار چیه قطع ش کنید چرا حافظ رو اینطوری می­خونه و .....

اینم از روشنفکر این مملکت که الان یکی از خفن­ترین نویسنده­های زنده این کشوره...

از اونور توکا نیستانی کاریکاتوریست معترض یه اظهار  نظری کرده و تویه بخشی از حرفاش گیر داده به ترانه(منظور من از ترانه لیریکی که تو قطعه موسیقی خونده میشه) ویه چیزی شبیه این گفته که دوربین فلان از آن من دوربین کنون از آن تو اینم شد ترانه.... آخه هنرمند برجسته و معترض این چه نوع انتقادیه منم الان می­گم یه مرد جوونی روح  ننه­اش میاد بهش میگه زن عموت منو کشت مخ باباتو زد و .... پس هملت چیز جفنگیه!

اون فرمان فتحعلیان تو 40چراغ نوشته این آقا(نامجو) صداش خیلی بده این حرف من نیست همه می­گن...این نوع  برخور یه موزیسینی با ادعاهای آقای فتحعلیانه....عارف پست مدرن موسیقی ایران....

اقای اشراقی تو اولین رویداد اعتماد بعد از عید نوشته بود خواننده­ای که دو اکتاو تحریر میزنه با زور (و نمی­­دونم چه دری وری) میشه 3 اکتاو... واقعاً توی موسیقی محسن چیز مهم و قابل توجه اینکه می­تونه 3 اکتاو بخونه یا نه!!! امید روحانی نوشته بود این تام ویتزِ و از این جور حرفا یه جای مقاله­اش هم راجع به اون آلبوم دماوند و گیس که اجرای اتود چندتا قطعه است گفته بود نکته جالب ضبط به عمد بد این  قطعه­هاست که اون ها رو به آثار کسای مثل سانی تری و ....نزدیک میکنه من یه آلبوم سانی تری دارم و دوست داشتم یه ایشون بگم ضبط این کار نسبت به زمان خودش خیلی هم خفنه...بعدشم آخه چرا باید ضبط بد یه کار مباهات داشته باشه؟؟؟اگه ضبط کارای وودی گاتری به نظر تو بد میاد و می­خوای به زور بگی به عمد بد بوده آدم حسابی ضبط تو دهه 30 و 40 خیلی متفاوت از امروز بوده امکانات پیشرفت کرده حسن!

اون یکی میگه کارهای نامجو ملودی نداره.به قول پوریا  تو بیا در این نوع موسیقی از ملودی خوب واسه من تعریف ارائه بده تا من هم بفهمم حرفت چیه(این یکی رو واقعاً می­خوام بفهمم.)

البته خیلی چیزا درسته مثل اینکه ضبط زپرتی این کارا و پخششون خیلی کار غیر حرفه­ای بود و  مثل این که محسن 1ساله بیش از اون که در گیر موسیقی باشه درگیر حاشیه است و...

نمی­دونم احساس می­کنم بر خورد ما با یک پدیده فرهنگی خیلی بی فرهنگ بوده

احساس میکنم ما اصلاً راجع به موسیقی محسن حرفی نزدیم و انگار دوست هم نداشتیم که پیشرفت کنه حتی من شنیدم که خیلی گروه­های زیزمینی خودمون با محسن شدیداً مشکل دارن احساس می­کنم این از فرهنگ فوتبال و کشتی اومده تو هنر که ما نتونیم به خاطر آرزوهای بزرگتر دلمشغولی­های کوچیکمون رو فراموش کنیم.من حتی معتقدم با این پیش فرض که کارهای محسن خوب نیستند و صرفاً از گونه موسیقی که ما دوست داریم بیرون اومده باید دلیل کافی­ واسه ما  باشه که پشتش وایسیم چون مخاطب زیادی جلب کرده و ضمناً بابا دیگه از خیلی دری وری­هایی که مردم گوش می­دن بهتره.این در دون­ترین حالتشه که من اصلاً  اینطور فکر نمی­کنم.

من یه سری از دوستام رو دعوت کردم کنسرت آبرنگ با خیلی ذوق و شوق.مخاطب­های خیلی حرفه­ای هم هستند حداقل   گوششون از من تربیت شده تره .به لحاظ تکنیکی کف کرده بودند اما به لحاظ حسی ارتباط برقرار نکرده بودن.اول برای من عجیب بود که feeling  این اجرا خیلی خوب بود که و...اما جواب خیلی ساده است گوششون به این نوع موسیقی عادت نداشت درست که مخاطب حرفه­ای بودن اما یه سری شون سنتی گوش کن بودن چندتاشون هم خیلی زیاد و حرفه­ای راک گوش کرده بودن.این نکته واسه این دوستان  موضوع سلیقه است شاید هیچ وقت به این نتیجه نرسن که جز گوش بدن.چون نوعی موسیقی که آدم گوش می­ده که فضیلتی محسوب نمی­شه.

 اما من فکر میکنم اگه یه مخاطب پایین­تر از ما محسن نامجو گوش بده امکان داره یه قدم دوسانتی واسه درکش از موسیقی برداشته بشه وبعد از این شاید بشه براش از چندتا گروه موسیقی جدی کار گذاشت.(هرچند  موسیقی محسن یه جاهایی  واقعاً جدی و قابل دفاعِه بطور کلی محسن یه مقدمه خیلی خوبه )

علیرضا عشقی یه بار حرف خوبی زد گفت یه چیزی که تو موسیقی راک و بلوز و...برای من جالبه فرندشیپی (friendsheep) که بین شون هست. یه بار یه اجرایی می­دیدم که اسمش یادم نیست از برنامه­های باب گلدف هم نبود واسه اجرای یه قطعه اریک کلپتون هم مارک نافلر رو سن بود هم استینگ هم فیل کالینز که اونا یا ساز ریتم می­زدن یا بک وکال بودن احساس خیلی خوش آیندی به آدم می­ده رابطه این آدما.یا اجرایی که اون همه هنرمند بزرگ در احترام به باب دیلن اومدن و قطعه هاش رو توی The 30th Anniversary Concert Celebration باز خوانی کردند.تازه اونا دولتی هم ندارند که خوار و مادر موسیقی رو تو 30 ساله گذشته یکی کرده باشه.ما وظیفه­مون سنگین تره ما نیاز به دوستی بیشتری داریم.ما منظورم من به عنوان یه مخاطب  و آد­های بزرگتر به تناسب جایگاهشون.

با تو صلح نمی کنم

تو در جنگ زیبایی

شعرهایم را سوار کشتی های کاغذی می کنم

راهی به لنگرگاه ندارم

 تو اسکله ات را فروخته ای

همه ی چیزهای اضافه را حذف می کنم

...و تو

کارگران مشغول کارند

من مشغول تو

بی پولی درد بی درمان نیست

در جهان

راهی برای من باقی نمانده

کوچه شما  مسدود است

 اسم "بسی اسمیت" در ایران با نمایشنامه "مرگ بسی اسمیت" نوشته ابزورد نویس شهیر امریکایی"ادوارد آلبی"شناخته شده است.آلبی در این  نماشنامه نگاه منتقدانه ای به برخورد جامعه امریکا با مرگ بسی اسمیت در دهه 1930 دارد.

مرگ اسمیت  از نقاط تلخ تارخ نژادپرستی در امریکا است.اسمیت 35 ساله که دوران خوانندگی اش رو به افول گذاشته بود در یک تصادف جاده ای  بسیار اسیب دیده بود و باید سریع بستری می شد و بیمارستانها به دلیل رنگ پوست او از پذیرش او امتناع کردند و اینگونه اولین موزیسین بزرگ زن در موسیقی بلوز جان باخت.

روایت دقیقی از روزهای اولیه زندگی او در دسترس نیست اما  در کتاب "بسی" نوشته  "کریس آلبرتسون" که حاصل تحقیقات دقیق او در مورد زنگی و هنر اسمیت است تاریخ تولد بسی در سال 1894 عنوان شده.البته در برخی منابع به سال جولای  1892 هم اشاره شده.

پدر او کارگری بود که به طور پاره وقت در مراسم غسل تعمید     هم مشارکت می کرد.زندگی کارگری آنها در همان دوران کودکی بسی از هم گسیخت.بسی زمانی پدرش را از دست داد که کمتر از 8 سال داشت.

بسی جوان  پیش از آنکه به عنوان رقصنده به جایی برود که "ما رینی"(از خوانندگان پیشگام زن در موسیقی بلوز1886-1939 ) برنامه اجرا می کرد، در گوشه خیابان ها برای امرار ماش می خواند.بسی سال ها با همراهی برادرش در شهر نوازدگان دوره گرد بودند. رینی استعداد بسی را درک کرد و او را همراهی کرد تا بتواند در فضای موسیقی آن زمان امریکا مطرح شود.

در سال 1920 بسی اسمیت و اجراهای درخشان او یکمرتبه مورد توجه قرار گرفت و به لقب بهترین خواننده زن موسیقی بلوز را دادند.البته با در نظر گرفتن جنبه های تاریخی میتوان بسی اسمیت را بهترین خواننده زن موسیقی بلوز دانست.

نحوه خوانندگی بسی در موسیقی بلوز زمان خودش  کاملا ً منحصر به فرد و بدیع بود و آواز رها و بی پروای او که در قاب شکیل حنجره تکنیکی عجیب او ارائه می شد،بیشترین تاثیر را بر موزیسین های زن بلوز بعد از خودش گذاشت.خوانندگانی همچون بیلی هالیدِی(1959-1915)،ماهالیا جکسون(1972-1911) و بلوز خوان بزرگ دهه 1960 جنیس جاپلین (1970-1943).

دهه 1920 برای بسی دهه پر کاری بود.او ضبط آثارش را از سال 1923 با  شرکت کلمبیا آغاز کرد و دو قطعه " بلوز ساحل خلیج" و "بلوز قلب افسرده" را به عنوان اولین قطعات ضبط شده با همکاری آهنگسار خود  آلبرتا هانتر(1984-1895)که او هم یک زن سیاه پوست بود،  به ثبت رساند.

در همین سال ها او شلوغ ترین دوران کاری خود را پشت سر می گذاشت.ضبط آثار مختلف اش،اجرا های متعدد و سفر به نقاط مختلف امریکا اما درگیری او با نوشیدنی های الکلی و مواد مخدر دوران کاری او را تحت شعاع قرار داد و از سوی دیگر موسیقی  جز آن دوران در حال تحول و تغییرات فرمی به شکل دیگر بود.اسمیت روز به روز منزوی تر می شد.

در سال 1929 بسی تنها حضورش در سینما را تجربه کرد.او در یک مستند 16 دقیقه ای با عنوان بلوز قدیس لوئیس(St. Louis Blues) که در مورد خودش ساخته شد حضور پیدا کرد.عنوان  فیلم اسم یکی از قطعات معروف خودش بود.

در دوران افول او جان هموند جونیور(1987-1910)تهیه کنند معروف موسیقی در امریکای معاصر که تهیه کننده هنرمندان برجسته ای همچون باب دیلن،بیلی هالیدی،بنی گودمن،کونت بیسی و....بوده است،به اسمیت پیشنهاد ضبط چند قطعه در استودیو اوکه(Okeh) را داد. هموند جوان بسی را هنگام اجرا در کلوپ کوچک فیلادلفیا در سال 1933 دیده بود.بسی که در دوران افول خود به سر می برد آخرین قطعاتش را در این استودیو ضبط کرد و هموند برای هر قطعه تنها 37 دلار به او پرداخت کرد.البته هموند جوان بود و بسی دیگر شهرت دهه قبل خود را نداشت و این اجراها در این استودیو بیشتر مسیری دوستانه را طی کرد و به سر انجام رسید.

 نکته مهم دیگری که در مورد این اجرا وجود داشت همکاری نوازنگان بزرگی مثل چو بری(ساکسیفون تنور)،جک تی گاردن (ترومبون) و فرانکی نیوتون (تورومپت) بود. حتی در روز اجرا بنی گودمن در استودیو کنار آنها اجرا داشته که صدای آواز بسی نظرش را جلب می کند به این استودیو می آید و مدتی با آنها هم نوازی می کند.

به لحاظ تاریخی اتفاق مهم که در این اجرا می افتد و باقی می ماند تغییر جهت نوع خوانندگی بسی با همراهی آن نوازندگان به سمت موسیقی سوینگ(Swing) است.بسی در این اجراها بیشتر به دنبال حال و هوای متفاوت با فضای قبلی موسیقی خود بوده و به یک فضای سوینگ گون مفرح می رسد.

بسی اسمیت در روز 26 سپتامبر سال 1937 در حال سفر از ممفیس به می سی سی پی بود که تصادف سختی کرد و به دلیل امتناع بیمارستان ها از پذیرفتن به موقع او،جان باخت.

پس از مرگ تلخ او به دلایل نژاد پرستی او یک مرتبه بر سر زبانها افتاد و دوباره در محافل موسیقی مطرح شد.حتی پس از مرگ او آلبومی از او منتشر شد با عنوان "ملکه مویسقی بلوز".

و تاثیر او بر موسیقی سیاهان امریکا تا آنجا پیش رفت که حتی  کویین لطیفه خواننده موفق موسیقی هیپ هاپ امروز  هم تحت تاثیر نوع خوانندگی اوست.هر ساله آلبوم هایی از بسی  در امریکا منتشر می شود که بیشتر مورد توجه علاقمندان موسیقی بلوز است.

این مطلب یکشنبه آینده تو اعتماد چاپ میشه از اونجایی که من تنبلم و چیزی واسه اینجا ندارم.گفتم حالا که تایپش کردم بذارمش اینجا.

در قاعده گی ات
بی قاعده
هراس
مانده بر تنم
لزجی نرده های زندان

رحِم
رحم نمی کند
بر جنین جنونم
که از تو می زند بیرون



سرود پایان
چند قطره سرخ است
پاسخ سهمگین
به کوری گردهای بهاری