دو: اين مطلب به دليل لينكه واسه چاپ در روزنامه نوشته شده محدوديت هايي داشته است.

سه : خيلي دوست داشتم مفصل تر از اين حرفا بنويسم كه نشد.وقت نبود.

چهار : چيزي ندارم  واسه اينجا اينو گذاشتم.

در مجموع علی‌رغم کاستی‌هایی که فیلم دارد و تصویر یک‌جانبه‌ای از مادی واترز و حتی لیتل والتر  نشان می‌دهد مرجع خوبی برای شناخت برخی از چهر‌ه‌های موسیقی بلوز است به خصوص در ایران که هیچ منبعی در این باره وجود ندارد.

درباره قطعه «یاروم بیا» با اجرای کیوسک و محسن نامجو

دلدار خالتورم بیا

«یاروم بیا » عنوان قطعه است که گروه کیوسیک با همراهی محسن نامجو اجرا کرده که البته عنوان آن می توانست «دلدار خالتورم بیا » باشد.این قطعه ظاهراً بازخوانی یکی از قطعه های مشهور موسیقی پاپ ایرانی است و خبر از جاذبه های بی حدو حصر مخاطب زیاد داشتن حتی به قیمت خالتور شدن ، می دهد.صدای محسن نامجو روی این قطعه آنقدر بی ربط است که آدم احساس می کند که در دو استودیو دیوار به دیوار  دو گروه مشغول ضبط موسیقی بودند و طی اختلالاتی این دو صدا روی هم افتاده است.این قطعه را که می شنوم به نظرم می آید کنسرت مشترک کیوسک و محسن نامجو عجب معجون غریبی بوده است.این دلدار خالتور که تا انتهای قطعه از راه نمی رسد به شکل همان الگوی اولیه پاپ خود ، کشدار و طولانی است و یک سلوی گیتار دارد که به ما  نشان می دهد چرا جواد و عباس و داوود هیچ وقت در آثارشان سلوی گیتار ندارند.

به نظر می آید بدون هیچ هماهنگی از روی رفاقت یک روز محسن نامجو به استودیو رفته و کل لاین آوازش بر روی این ملودی را در نیم ساعت خوانده و حتی شاید اتود قطعه را هم نشنیده بود چون تحریرهایش یک جاهایی که می خواهد طناز باشد روی قطعه لوث می شود. بحث طنازی و ایراد به طنز برخی از کارهای محسن نامجو و کیوسک که مطرح می شود شاید برای آنها  مسئله ظرفیت های پایین انتقاد پذیری جامعه ایران به وجود بیاید.شاید هم فکر کنند هجو یکی از شاخصه های هنر مدرن است و در ایران خیلی قابل فهم نیست اما هجو و طنز می تواند به شدیدترین شکل ممکن اتفاق بیافتد و شکل موسیقایی کار در بهترین حالت خود باشد.مثل کارهی گروه  قدیمی و بی نظیر «  Bonzo Dog Band » که آثار بسیار هجو آلودی داشتند  و در عین حال شاکله موسیقایی آنها بسیار قوی بود.

آرش سبحانی که با آلبوم اول گروه کیوسک ما را حسابی امیدوار کرده بود در این قطعه خواننده اصلی است و بک وکال زن دارد  و روی همه اینها صدای محسن نامجو می­آید.خوب قطعه ای که حال و هوای ایرانی دارد ، خواننده زن هم دارد و محسن نامجو هم دارد و مدام هم  در آن گفته می شود «یاروم بیا» ، معلوم است که حسابی گل می کند. طوری که خیلی ها کل آلبوم کیوسک را ندارند و این یک قطعه را کنار کارهای  ساسی مانکن و حسین مخته و رضایا در ام.پی.تری پلیری خود گوش می دهند.اما مشکل چیست ؟ یک قطعه ایرانی تنظیم  راک شده یک نفر با صدایی که حال و هوایی بلوز خوان های مدرن را دارد ، وکال اصلی است و یک نفر هم دارد مدادم تحریر آواز ایرانی  می زند.و از آنجایی که کل ترانه 4 مصرع است همه با هم مدام می گویند «یاروم بیا» و شبیه داستان های خیلی کوتاه خیلی مدرن تو فقط می دانی یه یاری رفته و نمی آید و یک عاشقی مدام می گوید بیا.و به نظرم این یاری که این دوستان در هجرش دارند ضجه می زنند و گیتار ، همان خالتوریسم است که از دهه 1340 گریبان کسانی را می گرفت که می خواستند راکر باشند و موسیقی متفاوت به مخاطبشان ارائه دهند  اما نمی شد و خیلی از آنها آرام آرام به سمت موسیقی پاپ از نوع خیلی سطح پایین اش می رفتند.امیدوارم عاقبت کیوسک و محسن نامجو ، عاقبت بلک کتس نشود .(البته ایرادی هم ندارد ) قیاس آلبوم اول و البوم سوم کیوسک این بحث را خیلی دور  و غیرقابل باور نمی کند.

بحث به اینجا که می رسد دوست دارم این نشتن را متوقف کنم و در آرشیو موسیقی ام دنبال فولدر «فریدون فروغی» بگردم قطعه ای پیدا کنم. مثلاً «مشدی ماشالله » و صدای مریض فروغی را  با تعظیم و احترام  گوش کنم.

  این مطلب با اندکی تصرف در "مردم و جامعه " منتشر شده است!

پرنده­ های وحشی

در قوطی کبریت های بی خطر

انتظار خروج آخرین چوب کبریت را جشن می گیرند

آخرین قهرمان

شیرهای گاز خانه­شان را

تا آخر باز می­کند

و آخرین کبریت

با آخرین ذره های گاز

آخرین می شوند

 * * *

به جای در آغوش کشیدن همسرت

باید

کلاهک هسته ای

روی گُرده ات بگذاری

و به استرنج لاو کریه امروز

سلام نظامی کنی

و تا آخرین سلول

هلیم شوی

برای نامیرایی مردان جنگجوی بازی های کامپیوتری

* * *

حماقت رُزهای سرخ

به عقده­های مردان سیاه

لبخند می زند

و محترمانه

پا به خواب های ما می گذارد

کلمه

کلمه

این همه کلمه در کوله­پشتی­ام

نگرانم می­کند

کلمه

که لگد می­زند

به تن تنبل  من و

فشار می­آورد

به پل گیشا

و ترافیک غروبِ پل

که ندارد تابِ

کلمه-

های من

زیر این

ندارد تاب

پل

و ویران می­شود

روی آسفالت چمران

و کلمه

کلمه­ها

پخش و پرتاب

روی زمین

به کوچه ،پس­خیابان­های شهر

متواری،

بی نامی از شاعر

که تنها

در جستجوی "تو"

است

ت

با دو نقطه سیاه

نزدیک گارد­ریلِ چمران

روی زمین افتاده

و "واو"

می­رود

سلیطه وار،

شیوع می­شود

و

پیچ می­دهد

به هر کوچه و خیابان

و وصل می­کند

کوچه­های بلاتکلیف را به خیابان

خیابان­ها را به اتوبان

و اتوبان­های افسرده را به هیچِ

با شاعر مانده­اند اما

پل گیشا و دو نقطه سیاه

                                                 17/12/1386

من

تو

و یک بعد از ظهر پاییزی

تیر می­کشد معده ­ام

و پیچ می­خورد

ذهنم

با کلمه­ای

از همسرم

به لای گردبادی

که از زخم اثنا .... می­آید

تیر می­کشد

همچون یک متفق

که با تنفر هفت­تیر می­کشد

به سمت فرمانده کسلر

نمی­دانم آخرین چیزی که خورده­ام

از چه جنس بود

کوکتل پنیری

تراولینگ کوبریکی

چای زنجفیلی  علی عشقی

یا

از جنس ناب روده بزهای فیروزه­ای

که در آسمان

تبدیل

به فرشته می­شوند

معده­ام قادر به مقابله نیست

لطفاً

به من

الکل ندهید

سُس ندهید

خاطرات مسکالینی ندهید

فیلمی که "ناتالی وود" داشته باشد

ندهید

محسن نامجو را کنار باب دیلن

نگذارید

و کلاً

ادویه را از من حذف کنید.

                                                           28/7/1386

تازه بدون در نظر گرفتن دوران دوستی و نامزدی نويسنده پس از ۲۰سال فهميد همسرش عاشق‌اش نبوده.يعنی به خودش ياد داده که نويسنده را دوست داشته باشد و از ابتدا و به تعبير نويسنده، حيوانی دوست‌اش نداشته.شايد فکر کرده چون نويسنده انسان بزرگی است پس بايد دوست‌اش داشته باشد يا شايد در بهترين حالت ممکن تصورش اين بوده که انسان خوبی است پس می‌توان عاشق‌اش بود.نويسنده ياد دورانی افتاد که روزی سه بار پيش از غذا عاشق می‌شد و هفته‌ای يکبار شکست عشقی می‌خورد.نويسنده به اين فکر کرد که آيا اين بحران به وجود آمده بعد از ۲۰سال به اندازه‌ی اين اهميت دارد که راوی‌اش وقتی دانای کل است محدود باشد يا نا محدود.بعد نويسنده مُرد.همسر‌اش گريه می‌کرد برای ۲۰ سال عاشقی.گريه می‌کرد برای ۲۰ سال معاشقه‌های شبانه و اصلاّ يادش نيافتاد که چگونه عاشق شده.

                            مرداد ۱۳۸۲

دولت آبادی تو کافه ثالث بوده موسیقی نامجو هم داشته پخش می­شده یه هو قاطی می­کنه که این صدای ناهنجار چیه قطع ش کنید چرا حافظ رو اینطوری می­خونه و .....

اینم از روشنفکر این مملکت که الان یکی از خفن­ترین نویسنده­های زنده این کشوره...

از اونور توکا نیستانی کاریکاتوریست معترض یه اظهار  نظری کرده و تویه بخشی از حرفاش گیر داده به ترانه(منظور من از ترانه لیریکی که تو قطعه موسیقی خونده میشه) ویه چیزی شبیه این گفته که دوربین فلان از آن من دوربین کنون از آن تو اینم شد ترانه.... آخه هنرمند برجسته و معترض این چه نوع انتقادیه منم الان می­گم یه مرد جوونی روح  ننه­اش میاد بهش میگه زن عموت منو کشت مخ باباتو زد و .... پس هملت چیز جفنگیه!

اون فرمان فتحعلیان تو 40چراغ نوشته این آقا(نامجو) صداش خیلی بده این حرف من نیست همه می­گن...این نوع  برخور یه موزیسینی با ادعاهای آقای فتحعلیانه....عارف پست مدرن موسیقی ایران....

اقای اشراقی تو اولین رویداد اعتماد بعد از عید نوشته بود خواننده­ای که دو اکتاو تحریر میزنه با زور (و نمی­­دونم چه دری وری) میشه 3 اکتاو... واقعاً توی موسیقی محسن چیز مهم و قابل توجه اینکه می­تونه 3 اکتاو بخونه یا نه!!! امید روحانی نوشته بود این تام ویتزِ و از این جور حرفا یه جای مقاله­اش هم راجع به اون آلبوم دماوند و گیس که اجرای اتود چندتا قطعه است گفته بود نکته جالب ضبط به عمد بد این  قطعه­هاست که اون ها رو به آثار کسای مثل سانی تری و ....نزدیک میکنه من یه آلبوم سانی تری دارم و دوست داشتم یه ایشون بگم ضبط این کار نسبت به زمان خودش خیلی هم خفنه...بعدشم آخه چرا باید ضبط بد یه کار مباهات داشته باشه؟؟؟اگه ضبط کارای وودی گاتری به نظر تو بد میاد و می­خوای به زور بگی به عمد بد بوده آدم حسابی ضبط تو دهه 30 و 40 خیلی متفاوت از امروز بوده امکانات پیشرفت کرده حسن!

اون یکی میگه کارهای نامجو ملودی نداره.به قول پوریا  تو بیا در این نوع موسیقی از ملودی خوب واسه من تعریف ارائه بده تا من هم بفهمم حرفت چیه(این یکی رو واقعاً می­خوام بفهمم.)

البته خیلی چیزا درسته مثل اینکه ضبط زپرتی این کارا و پخششون خیلی کار غیر حرفه­ای بود و  مثل این که محسن 1ساله بیش از اون که در گیر موسیقی باشه درگیر حاشیه است و...

نمی­دونم احساس می­کنم بر خورد ما با یک پدیده فرهنگی خیلی بی فرهنگ بوده

احساس میکنم ما اصلاً راجع به موسیقی محسن حرفی نزدیم و انگار دوست هم نداشتیم که پیشرفت کنه حتی من شنیدم که خیلی گروه­های زیزمینی خودمون با محسن شدیداً مشکل دارن احساس می­کنم این از فرهنگ فوتبال و کشتی اومده تو هنر که ما نتونیم به خاطر آرزوهای بزرگتر دلمشغولی­های کوچیکمون رو فراموش کنیم.من حتی معتقدم با این پیش فرض که کارهای محسن خوب نیستند و صرفاً از گونه موسیقی که ما دوست داریم بیرون اومده باید دلیل کافی­ واسه ما  باشه که پشتش وایسیم چون مخاطب زیادی جلب کرده و ضمناً بابا دیگه از خیلی دری وری­هایی که مردم گوش می­دن بهتره.این در دون­ترین حالتشه که من اصلاً  اینطور فکر نمی­کنم.

من یه سری از دوستام رو دعوت کردم کنسرت آبرنگ با خیلی ذوق و شوق.مخاطب­های خیلی حرفه­ای هم هستند حداقل   گوششون از من تربیت شده تره .به لحاظ تکنیکی کف کرده بودند اما به لحاظ حسی ارتباط برقرار نکرده بودن.اول برای من عجیب بود که feeling  این اجرا خیلی خوب بود که و...اما جواب خیلی ساده است گوششون به این نوع موسیقی عادت نداشت درست که مخاطب حرفه­ای بودن اما یه سری شون سنتی گوش کن بودن چندتاشون هم خیلی زیاد و حرفه­ای راک گوش کرده بودن.این نکته واسه این دوستان  موضوع سلیقه است شاید هیچ وقت به این نتیجه نرسن که جز گوش بدن.چون نوعی موسیقی که آدم گوش می­ده که فضیلتی محسوب نمی­شه.

 اما من فکر میکنم اگه یه مخاطب پایین­تر از ما محسن نامجو گوش بده امکان داره یه قدم دوسانتی واسه درکش از موسیقی برداشته بشه وبعد از این شاید بشه براش از چندتا گروه موسیقی جدی کار گذاشت.(هرچند  موسیقی محسن یه جاهایی  واقعاً جدی و قابل دفاعِه بطور کلی محسن یه مقدمه خیلی خوبه )

علیرضا عشقی یه بار حرف خوبی زد گفت یه چیزی که تو موسیقی راک و بلوز و...برای من جالبه فرندشیپی (friendsheep) که بین شون هست. یه بار یه اجرایی می­دیدم که اسمش یادم نیست از برنامه­های باب گلدف هم نبود واسه اجرای یه قطعه اریک کلپتون هم مارک نافلر رو سن بود هم استینگ هم فیل کالینز که اونا یا ساز ریتم می­زدن یا بک وکال بودن احساس خیلی خوش آیندی به آدم می­ده رابطه این آدما.یا اجرایی که اون همه هنرمند بزرگ در احترام به باب دیلن اومدن و قطعه هاش رو توی The 30th Anniversary Concert Celebration باز خوانی کردند.تازه اونا دولتی هم ندارند که خوار و مادر موسیقی رو تو 30 ساله گذشته یکی کرده باشه.ما وظیفه­مون سنگین تره ما نیاز به دوستی بیشتری داریم.ما منظورم من به عنوان یه مخاطب  و آد­های بزرگتر به تناسب جایگاهشون.