نگاهی به مکتب «شیکاگو بلوز»  در فیلم «کادیلاک رکوردز»
شوق و شکوه مکتب شیکاگو

فیلم «کادیلاک رکوردز» با ایده پیگیری روایت موسیقی بلوز از منظر کمپانی «چس رکوردز»، دست بر نقطه حساس و جالبی می‌گذارد. کمپانی چس سهم زیادی در شکل‌گیری مکتب «شیکاگو بلوز» و به تاسی از آن موسیقی «راک اند رول» داشته است.بر طبق آنکه در این باره به ثبت رسیده است مهم‌ترین پدیده این جریان «مادی واترز» ، چهره شهیر این مکتب است که از حومه «می‌سی سی پی» به شیکاگو می‌رود و در آنجا آرام آرام وارد فضای موسیقی می‌شود.فیلم هم بر پایه همین مستندات پیش می‌رود هر چند که خیلی نکات از قلم می‌افتد که از یک سو می‌تواند مربوط به آشنایی ما با استناد به مقالات اینترنتی باشد که بعضاً سندیت آنها مورد تردید است. مثلاً در این فیلم هیچ اشاره‌ای به «جونیور ولز »، یکی از برجسته‌ترین نوازندگان ‌هارمونیکای بلوز در مکتب شیکاگو نمی‌شود. واترز تجربه‌های بسیاری در دهه 1960 با ولز داشته است. از ولز مهم‌تر «جرج بادی گای» از بزرگان مکتب شیکاگو بلوز است که اهمیتی هم‌رده با خودی مادی واترز دارد اما به او پرداخته نشد و البته بر طبق مکتوبات اینترنتی ( که تاکید می‌کنم خیلی نمی‌توان به آنها استناد کرد و البته تنها منابع ما هستندفعلن ) چس ریکوردز تعدادی از آلبوم‌های گای را رکورد کرده بود ولی آنها را منتشر نکرد تا آنجا که گای در اواخر دهه 1960 به دعوت گروه «رولینگ استونز» به انگلیس می‌رود و بعد از شهرت در انگلیس چس رکوردز آثار او را با یک دهه تاخیر منتشر می‌کند. این بحث‌هایی است که در مورد لئونارد چس وجود دارد صد البته که چس رکوردز مهم‌ترین ستون جدی گرفته شدن موسیقی سیاهان توسط کمپانی‌های بزرگ است و این جسارت لئونارد چس ستودنی است.

اما در فیلم «کادیلاک رکوردز» مشکلات به همین جا ختم نمی‌شود. در حقیقت این فیلم می‌خواهد چگونگی شکل‌گیری مکتب شیکاگو بلوز را نمایش دهد و به اهمیت مادی واترز در این جریان بپردازد. اما با این مسئله آن‌قدر سطحی برخورد می‌کند که مخاطب نه از جهان‌بینی واترز مطلع می‌شود و نه تاثیر مادی واترز از اجتماع پیرامون خویش را می‌بیند. تنها چیزی که مخاطب از واترز به درستی متوجه می‌شود هوس‌رانی این مرد بزرگ است و من فکر می‌کنم به چیزهای مهم‌تری از این می‌شد پرداخت. اگر دلیل تصویر این‌گونه‌ای از مادی به دلیل علاقه او به زن‌ها و قطعه بسیار مهم «hoochi coochi mAn» است. این نگاه خیلی سطحی و دم‌دستی است چون همین قطعه ارتباط مستقیم به شرایط سیاه پوستان و مشکلات نژادی جامعه آن روز آمریکا دارد و به صرف اینکه متن ترانه در مورد مرد سیاه‌پوستی است که عشاق زیادی دارد نگاه این‌گونه‌ای به مادی واترز توجیه‌کننده نیست.

از سوی دیگر به مهم‌ترین اتفاق تاثیرگذار بر جریان موسیقی بلوز که تاریخ این موسیقی را به دو نیم می‌کند، هیچ اشاره‌ای نشده و آن هم جنگ جهانی دوم است. مثلاً ویلی دیکسون که راوی فیلم است و موزیسین بسیار مهمی در جریان موسیقی بلوز دهه‌های 1940 و 1950 محسوب می‌شود. مرد سیاهی است که به دلیل امتناع از شرکت در جنگ جهانی دوم یک سال به زندان می‌رود. در جامعه آن روز آمریکا بزرگ‌ترین قربانی جنگ جهانی دوم سیاه پوستانی بودند که به زور به جنگ فرستاده می‌شدند و این ماجرا محدودیت‌های این رنگین‌پوستان را بیشتر کرده بود. در همین محدوده زمانی یک جهش در موسیقی بلوز رخ داد که یک بخش از این حرکت شیکاگو بلوز بود. در این فیلم یکسری سیاه‌پوست مهجور توسط لئونارد چس دعوت به همکاری می‌شوند همه این سیاه‌پوست‌ها عاشق ماشین کادیلاک هستند و باولع هدایای چس را قبول می‌کنند و علی‌رغم اینکه بخشی از داستان در دهه 1940 می‌گذرد و ویلی دیکسون راوی ماجرا ، هیچ اشاره به جنگ جهانی دوم نمی‌شود.

علی رغم همه اینها در پرداختن به موضوع فیلم چند ویژگی تحسین‌برانگیز هم داشت یکی اینکه ویلی دیکسون به عنوان راوی انتخاب شده بود. دیکسون علی رغم سهم بسیار زیادی که در جذب این چهره‌ها به کمپانی چس داشت و برای تمام این چهره‌ها کنترباس نواخت و بسیار از آهنگ‌های مهم که امروزه مانیفستی برای شیکاگو بلوز هستند را ساخت اما همیشه حتی در روایات تاریخی هم مهجور مانده است و انتخاب دیکسون به عنوان راوی، انتخابی زیرکانه بود.

معرفی چهره‌های شاخصی که اولین آثارشان را با چس کار کردند در این فیلم درست از آب در آمده. مثل‌هاولین وولف بزرگ که ایمون واکر نقش او را عالی بازی می‌کند. وولف چهره‌ای اخلاقگرا در موسیقی بلوز است و تصویر درست و باورپذیری از او ارائه شده یا درباره یکی از بزرگ‌ترین بانوان بلوز یعنی اتا جیمز که بیانسه، ستاره مشهور موسیقی پاپ امروز ایالات متحده برای نقش جیمزانتخاب درستی است و حضور درخشاني دارد و شخصیت او در فیلمنامه هم جنون و نبوغ او را به خوبی نشان می‌دهد.